مقدمه: هلیکوباکترپیلوری (H.pylori)، یک پاتوژن گوارشی انسان است و موجب التهاب مزمن و فعال معده و نیز زخمهای گوارشی می گردد. مطالعات زیادی در زمینه پیشگیری و یا درمان عفونت هلیکوباکتر و بیماریهای مرتبط با آن صورت گرفته و می گیرد. به منظور بررسی آزمایش رژیم های دارویی مختلف و نیز واکسن های کاندیدا علیه عفونت H.pylori، وجود یک مدل حیوانی مناسب ضروری است. این مدل حیوانی باید مقرون به صرفه و قابل نگهداری بوده، از طرفی جهت مطالعات آماری به تعداد زیاد در دسترس باشد. به علاوه باید القا شده در آن مدل، در هر دو شکل کیفیت طبیعی و مزمن بودن مشابه بیماری انسانی باشد. از آنجا که H.pylori پاتوژن گربه سانان نمی باشد، بنابراین معده موش را به صورت طبیعی کلونیزه نمی کند. گروههای تحقیقاتی متعددی قادر به کلونیزه کردن سویه های مختلف H.pylori در معده موش هستند و درجاتی از التهاب معده ناشی از عفونت H.pylori را در معده موش به وجود آورده اند. مطالعات انجام شده، تفاوتهای مشخصی را در میان سویه هایH.pylori  جدا شده از جمعیتهای مختلف در جهان، به اثبات رسانده است. بنابراین به منظور آزمایش رژیم های درمانی یا کاندیدهای مختلف واکسن در یک جمعیت خاص، باید مدل حیوانی توسط سویه های جدا شده از جمعیت انسانی هدف، آلوده شوند و این مدل باید به شرایط محیطی واقعی بسیار نزدیک باشد.مواد و روشها: به این منظور، با تلاشهای مکرر و فراوان، سویه های H.pylori کلینیکی جداشده از بیماران گوارشی در محیط معده موشهای C57BL/6 کلونیزه شده و این کلونیزاسیون با روش PCR مورد تایید قرار گرفت.نتایج: سویه های  H.pyloriجداشده از بیماران، در معده موش کلونیزه شده و درجات مختلفی از التهاب معده را نشان دادند. عفونت ایجاد شده با رژیم های دارویی معمول علیه H.pylori، درمان شد و تغییرات هیستوپاتولوژیک ناشی از آن، بهبود یافت. نتیجه گیری: مطالعات هیستوپاتولوژیک نشان داد که التهاب معده حاصل، مشابه التهاب معده انسانی است و شامل التهاب از نوع فعال و نیز فرم مزمن می باشد. به علاوه، به کارگیری درمان آنتی بیوتیکی روتین علیه H.pylori در موشهای آلوده به این باکتری منجر به حذف عفونت و بهبود التهاب معده می گردد. بنابراین، مدل موشی حاصل، بیشترین ویژگیهای مورد نیاز یک مدل حیوانی را در عفونت H.pylori داراست و میتواند برای ارزیابی رژیم های پیشگیری و یا درمانی مورد استفاده قرار گیرد.

در این مقاله مروری مدل های حیوانی دیابت در دو بخش مدل های شبه نوع 1 و مدل های شبه دیابت نوع 2 معرفی شده اند. مدل های شبه دیابت نوع 1 در دو قسمت مدل های ژنتیک و شیمیایی و مدل های شبه دیابت نوع 2 در چهار قسمت شامل مدل های دیابت نوع 2 در موش، در رت، ناشی از تغذیه و ناشی از تکثیر انتخابی ارائه گردیده از نظر اختلالات متابولیک، وضعیت پانکراس، عوارض دراز مدت و مزیتهای پژوهشی بررسی شده اند.

مقدمه: بهبودی زخم همواره از مسایل مطرح در علم پزشکی بوده است؛ به گونه ای که جزییات فرآیند ترمیم بافت و داروهایی که در این روند تاثیرگذار باشند از مهم ترین موضوعات در تحقیقات پزشکی می باشند. در این راستا مواد و داروهای مختلفی که بتوانند منجر به بهبودی و تسریع روند ترمیم زخم شوند در تحقیقات گوناگون بررسی شده اند. یکی از موادی که به صورت تجربی از سالیان قبل برای تسریع روند بهبودی زخم مورد استفاده قرار می گرفته است، چربی صفاق حیوانی است که تا کنون مطالعه مدونی در زمینه تاثیر این ماده در بهبودی زخم صورت نگرفته است. در این راستا این مطالعه به بررسی تاثیر چربی صفاق حیوانی در هر یک از مراحل ترمیم زخم پرداخته است.مواد و روش ها: 36 موش صحرایی نر به صورت 6 گروه 6 تایی و به طور تصادفی گروه بندی شدند، پانچ پوستی در ناحیه کمر انجام شد. روزانه برای موش های 3 گروه وازلین و برای موش های 3 گروه دیگر چربی صفاق حیوانی به صورت موضعی استفاده شد. در هر یک از روزهای 1، 3 و 5 یک گروه از موش های تحت درمان با وازلین و یک گروه از موش های تحت درمان با روغن کشته شدند، نمونه پاتولوژی ناحیه زخم تهیه و پس از انجام مراحل تثبیت و رنگ آمیزی به روش هماتوکسیلین ائوزین، از لحاظ هیستولوژی مورد مطالعه قرار گرفت. در نهایت نتایج با استفاده از آزمون آماری استیودنت تی تست مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: در نمونه های روز اول افزایش معنادار درصد سلول های نوتروفیل و کاهش معنادار درصد لنفوسیت ها در گروه مداخله نسبت به گروه شاهد مشهود بود (P<0.05 برای هر دو). در روز سوم افزایش معنادار درصد سلول های ماکروفاژ (P<0.01) و کاهش معنادار درصد سلول های نوتروفیل (P<0.05) در گروه مداخله به گروه شاهد وجود داشت. اختلاف معناداری بین درصد عروق جدید در بین دو گروه مداخله (22.194±2.02) و شاهد (15.228±3.1) دیده شد (P<0.05).نتیجه گیری: بر اساس نتایج حاصل از این مطالعه استفاده از چربی صفاق حیوانی، موجب تاثیر مثبت در روند بهبود زخم های جلدی می شود؛ هر چند مطالعات بیشتری در زمینه استاندارد سازی این ماده و تاثیر آن بر زخم های جلدی در نمونه های انسانی لازم است.

توکسوپلاسماگونده ای (Toxoplasma gondii) کوکسیدیوم روده گربه سانان می باشد که موجب بروز بیماری توکسوپلاسموز در بسیاری از حیوانات خونگرم منجمله انسان می شود(1). این بیماری از اکثر کشورهای جهان گزارش شده است و در ایران تقریبا 51.8% کل جمعیت آنتی بادی علیه این انگل را دارا می باشند (2) میزان آلودگی انسان و حیوانات به این انگل از شرایط جوی و اقلیمی ناحیه مربوط، رژیم و عادات غذایی مردم و وجود حیوانات تبعیت می کند بطوریکه از میان استانهای مختلف تحت مطالعه در ایران، استان مازندران بالاترین میزان تیتر آنتی بادی علیه توکسوپلاسماگونده ای (20.5%) و استان هرمزگان پایین ترین میزان را (2.9%) از خود نشان داد (3). بیماری به دو فرم مادرزادی و اکتسابی وجود دارد که یکی از مهمترین بیماریهای جنینی و در نتیجه نوزادان متولد شده از مادران آلوده به توکسوپلاسماگونده ای در خلال بارداری توکسوپلاسموز مادرزادی می باشد. عفونت مادرزادی اگر برای اولین بار در خلال بارداری اتفاق افتد خطرناک می باشد و ممکن است منجر به سقط جنین بصورت مکرر (4) یا آسیب های عصبی و چشمی (5) شود که از نظر پزشکی و اقتصادی اهمیت دارد. در این تحقیق عبور توکسوپلاسماگونده ای از جفت به جنین در موش سفید بزرگ آزمایشگاهی (رت) در دوره های مختلف بارداری مورد بررسی قرار گرفته است. تشخیص توکسوپلاسماگونده ای در نوزادان تازه متولد شده رتها به وسیله روش پارازیتولوژیکی و تلفیح به موشهای سفید کوچک آزمایشگاهی (سوری) انجام میگرفت. رتهای نوزاد حتی الامکان بلافاصله بعد از تولد کشته میشدند و بافتهای هر یک از آنها بعد از هموژنیزه شدن در سرم فیزیولوژی استریل بصورت داخل صفاقی به سوریها تلقیح می شد. جهت بررسی عبور توکسوپلاسماگونده ای از جفت به جنین در رت در دوره های مختلف بارداری، سه گروه حیوان در روزهای ششم، دوازدهم و هیجدهم پس از بارداری با توکسوپلاسماگونده ای سویه RH از راه داخل صفاتی آلوده گردیدند. مناسب ترین زمان عبور انگل توکسوپلاسماسویه RH از جفت به جنین در اواسط بارداری حیوان می باشد و روز دوازدهم بارداری، بالاترین میزان بروز توکسوپلاسموزیس مادرزادی، نزد حیوانات سالمی است که در سه دوره مختلف حاملگی با توکسوپلاسماگونده ای سویه  RHآلوده می شوند.  

سابقه و هدف: چسب های فیبرینی به طور گسترده ای جهت کاهش خونریزی در اعمال جراحی استفاده می گردند. هدف این مطالعه، تهیه چسب فیبرینی از ترومبین و فیبرینوژن و بررسی کارایی هموستاتیک چسب فیبرینی در مدل حیوانی خرگوش بود.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، پلاسما به روش آفرزیس تهیه شد.فیبرینوژن با ترکیب کرایوپرسیپیتات و پروتامین سولفات استحصال و غلظت آن با روش الایزا اندازه گیری شد. چسب فیبرینی در برش های کبدی حیوان استفاده و زمان خونریزی و میزان خون از دست رفته اندازه گیری شد. هم چنین زمان خونریزی و میزان خون از دست رفته در خرگوش های هپارینه تعیین گردید.یافته ها: غلظت فیبرینوژن رسوب داده شده با پروتامین سولفات 71±6 mg/mL اندازه گیری شد. زمان تشکیل لخته فیبرینوژن با ترومبین 5±0.6 ثانیه بود. استفاده از چسب فیبرینی در برش های کبدی خرگوش، زمان خونریزی(2±8.8 ثانیه) و از دست دادن خون (0.4±1.05 گرم) را در مقایسه با برش های کنترلی (96±643 ثانیه، 1.2±6.9 گرم) به طور قابل توجهی کاهش داد (p<0.001). اگر چه میزان خون از دست رفته و زمان خونریزی در خرگوش های هپارینه نسبت به غیر هپارینه افزایش داشت اما از نظر آماری معنادار نبود.نتیجه گیری: چسب فیبرینی تهیه شده از رسوب فیبرینوژن و ترومبین، یک رویکرد درمانی جدید را برای تهیه چسب فیبرینی جهت استفاده در بالین مطرح می کند.

مقدمه: گیرنده های گلوتاماتی در هم نوایی تخلیه های نیزه- موج درانواع مدل های حیوانی صرع غیابی تاثیر گذار است. ما در این مطالعه به بررسی توزیع یکی از زیرواحدهای گیرنده NMDA در منطقه CA1 در هیپوکمپ پرداخته ایم.مواد و روش ها: بیان زیر واحد R2 از گیرنده NMDA که یک ناقل عصبی تحریکی فراوان در مغز است، در موش های صحرایی مبتلا به صرع غیابی بررسی گردید.یافته ها: تعداد این زیر واحد ازگیرنده NMDA در تشکیلات هیپوکمپ موش های صحرایی مبتلا به صرع غیابی کاهش یافته بود.نتیجه گیری: تغییرات بیان این گیرنده ها در هیپوکمپ ممکن است در اختلالات شناختی موجود در مبتلایان به صرع غیابی دخیل باشد.

مقدمه: سکته مغزی سومین علت مرگ و میر و عامل اصلی ناتوانی جسمی بزرگسالان در جهان است. علیرغم پیشرفت در روشن شدن مکانیسم های پاتوفیزیولوژیک ایسکمی مغزی در چند دهه گذشته، درمان های موجود برای این بیماران موثر نبوده است. امروزه مدل های حیوانی مختلفی به منظور مطالعه پاتوفیزیولوژی و همچنین ریسک فاکتورها و یافتن استراتژی های درمانی برای ایسکمی مغزی بکار گرفته شده است. این مدل ها به دو دسته تقسیم می شوند: ایسکمی مغزی سراسری و ایسکمی مغزی موضعی. مدل های ایسکمی سراسری خود به دو مدل کامل و ناقص ایسکمی تقسیم می شوند که به دنبال انسداد کامل یا ناقص جریان خون-مغزی القا می شوند. مدل های موضعی متعددی به منظور القا سکته مغزی موضعی در گونه های مختلف ارایه شده است که منجر به اختلال در جریان خون رسانی به مغز در یک یا نواحی متعدد از مغز می شوند. اکثریت قریب به اتفاق موارد سکته مغزی ناشی از انسداد موقت یا دایمی یک رگ خونی مغزی (سکته مغزی ایسکمیک) است که در نهایت منجر به انفارکتوس مغزی می شود. اندازه ناحیه انفارکتوس و پیامدهای عصبی آن به عوامل متعددی مانند مدت و شدت ایسکمی، وجود سیستم های خون رسانی جانبی، سن، جنس و پیشینه ژنتیکی وابسته است. نتیجه گیری: بنابراین سکته مغزی ایسکمیک یک اختلال بسیار پیچیده و ناهمگن است. بدیهی است که مدل های آزمایشگاهی سکته مغزی نمی توانند تمامی جوانب خاص این بیماری را در بر گیرند. لذا موفقیت درتحقیقات پیش-بالینی سکته مغزی به منظور یافتن درمان های جدید برای این بیماران، ممکن است متکی به انتخاب متناسب مدل سکته مغزی حیوانی باشد. این مطالعه به مرور رایج ترین مدل های سکته مغزی پرداخته و همچنین مزایا و محدودیت های هر مدل را مورد بحث قرار داده است.

مقدمه: مطالعه بر روی مسیرهای عصبی و شناختی در حوزه اعتیاد یکی ازمهم ترین چالش های علوم اعصاب است. داروهای اعتیادآور موجب تحریک مدار پاداش، انگیزش، سرخوشی، تغییرات شناختی و فعالیت حرکتی می گردند. مطالعات متعدد نشان داده اند فعالیت مسیر مزوکورتیکولیمبیک که نقش مهمی در شناخت و رفتار دارد، توسط پاداش های طبیعی و داروهای اعتیادآور فعال می شود. بین رفتار موادجویانه و تصمیم گیری، توجه، یادگیری، حافظه، پاداش و مصرف مواد رابطه معنی داری وجود دارد. توسعه مدل های حیوانی اعتیاد یک عامل ضروری برای درک ما از مکانیسم های اعتیاد به مواد و علایم شناختی ناشی از تداوم آن است. در این مطالعه، ما انواع مدل های حیوانی اعتیاد و ارتباط آنها با درک پاتوفیزیولوژی مکانیسم ها را مرور نمودیم. نتیجه گیری: با توجه به روش های مختلف مصرف مواد مخدر در انسان، انواع مدل حیوانی وجود دارد که شامل پارادایم های مختلفی نظیر خودتجویزی استنشاقی، خوراکی و وریدی هستند. مدل های خودتحریکی داخل جمجمه ای و مدل های حیوانی شرطی شده مبتنی بر پاداش مواد مخدر، سعی در درک اساس نوروبیولوژیکی اعتیاد و اختلالات شناختی پس از مصرف مواد دارند. ترجیح مکان شرطی یکی از مدل های پرکاربرد برای بررسی ویژگی های پاداش دهی مواد مخدر است که مرتبط با یادگیری وابسته به پاداش بوده و توانایی حیوان را برای پیش بینی پاداش در آینده ارزیابی می کند. اخیرا، این مدل های حیوانی به منظور شبیه سازی اعتیاد به مواد مخدر بکار می روند تا منظرهای جدیدی برای مطالعه پدیده هایی نظیر خاموشی، بازگشت، رفتار موادجویانه اجباری، سندرم محرومیت و اختلالات شناختی ناشی از اعتیاد فراهم نمایند. به طور خلاصه، این نوآوری ها در ایجاد مدل های حیوانی اجازه توسعه دانش اعتیاد و بررسی مبانی بیولوژیک اختلالات شناختی مرتبط با اعتیاد درآینده را به ما می دهند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.